Ιστορίες Νεαρών Ατόμων

 

Βήμα Μηδέν

Ήρθα στους ΑΥ τέσσερα χρόνια πριν, στην αρχή της τελευταίας μου χρονιάς στο Λύκειο. Ήμουν χάλια. Είχα πάρει σχεδόν 31 κιλά σε τρεις μήνες και έκανα τα χειρότερα υπερφαγικά επεισόδια της ζωής μου.

Στην αρχή, δεν βίωνα πολλές από τις χαρές της ανάρρωσης, γιατί δεν ήμουν σε αποχή. Αυτό που βρήκα όμως, ήταν μία ομάδα ανθρώπων που με αγάπησαν πριν μπορέσω εγώ να αγαπήσω τον εαυτό μου, που με αγαπούσαν όταν δεν μπορούσα να μοιραστώ ελπίδα, που με αγαπούσαν και με άκουγαν κάθε φορά που έμπαινα στα δωμάτια.

Η αποχή δεν ήρθε γρήγορα. Για ενάμιση χρόνο, εξακολούθησα να κρεμιέμαι πάνω στο φαγητό αλλά συνέχισα να πηγαίνω και στις συναντήσεις. Στις 28 Απριλίου του 1997, έγινε ένα θαύμα. Δέχτηκα το δώρο της αποχής από την Ανώτερή μου Δύναμη. Τι χαρά ! Ζήτησα επιτέλους από μία γυναίκα να γίνει η υποστηρίκτριά μου. Ήθελα αυτό που είχε, έτσι τη ρώτησα πώς το κατάφερνε και ακολούθησα τις οδηγίες της. Με βοήθησε να αποδεχτώ το πλάνο φαγητού που μου έδωσε ένας διατροφολόγος. Με βοήθησε να δω ότι η ασθένειά μου δεν έχει να κάνει με το φαγητό. Το φαγητό ήταν το ναρκωτικό που επέλεξα για να κρυφτώ από τη ζωή.

Σήμερα δεν χρειάζεται να κρύβομαι από τη ζωή, δεν χρειάζεται να κρύβομαι μέσα στο φαγητό. Την τελευταία εβδομάδα γιόρτασα 28 μήνες αποχής. Διατηρώ μία απώλεια 36 κιλών. Τώρα ξεκινώ το τελευταίο έτος στο πανεπιστήμιο. Θαύματα! Οι χαρές της ανάρρωσης σε μένα!

Προσεύχομαι στον Θεό να με κάνει να συνεχίσω να έρχομαι στους ΑΥ γιατί δεν μπορώ να έχω καμία χαρά χωρίς αυτό το πρόγραμμα, χωρίς αποχή. Η χαρά της αποχής δεν είναι το τέλος του δρόμου για μένα.

Για να έχω ψυχική υγεία στη ζωή μου, πρέπει να παραδώσω όλα αυτά των οποίων τον έλεγχο θέλω να κρατήσω. Η αποχή ήταν το Βήμα Μηδέν. Έχω Δώδεκα Βήματα να ακολουθήσω και εννέα εργαλεία να χρησιμοποιήσω. Τα Βήματα και τα εργαλεία είναι για μένα το Α και το Ω του προγράμματος. Δεν μπορώ να μείνω σε αποχή χωρίς να δουλεύω τα Βήματα και να χρησιμοποιώ τα εργαλεία.

Η αγάπη που έλαβα στο πρόγραμμα, ήταν η πρώτη μου χαρά στην ανάρρωση και με έκανε να συνεχίσω να έρχομαι. Αλλά η αποχή είναι εκεί που βίωσα ψυχική υγεία κι αυτή η ψυχική υγεία, είναι η μεγαλύτερή μου χαρά στην ανάρρωση!

Αναδημοσιευμένο από το Σωσίβιο


 

 

Αποδοχή σε Οποιαδήποτε Ηλικία

Είμαι 19 χρονών και πλησιάζω τον ένα χρόνο σε αποχή. Ήρθα στους ΑΥ στα 15, όταν ανακάλυψα για πρώτη φορά πώς να ξεφορτώνομαι το φαγητό που έφαγα, κάνοντας εμετό.

Ήρθα μόνο επειδή οι γονείς μου ήταν παλιά μέλη. Μεγάλωσα με το πρόγραμμα των ΑΥ. Δυστυχώς δεν ήμουν έτοιμη για το μήνυμα. Δεν ήθελα να γίνω καλύτερη αλλά ήμουν ο άνθρωπος που θέλει να ευχαριστεί τους άλλους (ένα από τα πολλά ελαττώματα του χαρακτήρα μου).

Το χαμηλότερο βάρος μου ήταν 47 κιλά. Για τον σωματότυπό μου, φαινόταν σαν να ήμουν 38 κιλά. Πίστευα ότι ήμουν ένα τέρας.

Έβγαινα με ένα αγόρι που ήταν πάνω από 91 κιλά και ένιωθα ότι ήμουν το ίδιο, αν όχι περισσότερο μεγαλόσωμη από αυτόν. Όπως κάθε μέλος των ΑΥ, ήμουν τρελή για το φαγητό. Κατοικούσε στις σκέψεις μου και ήμουν ανίκανη να είμαι ένας πραγματικός άνθρωπος. Οι γονείς μου με πήγαν σε έναν ψυχίατρο, που μου είπε ότι ήμουν διπολική. Μπορεί να φαινόμουν διπολική αλλά μόνο επειδή δεν αντιμετώπιζα ποτέ αυτά που ένιωθα. Εκτός από το ότι ήμουν βουλιμική, ήμουν ανορεκτική, βουλιμική με την άσκηση και ψυχαναγκαστική υπερφάγος. Τι τυχερή! Είχα όλο το πακέτο! Αργότερα συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν ένα δώρο.

Οι γονείς μου ήξεραν ότι είμαι βουλιμική, αλλά έκανα ό,τι μπορούσα, για να είμαι σίγουρη ότι δεν με άκουγαν ποτέ. Εάν ήταν κοντά στο μπάνιο, πήγαινα στο δωμάτιό μου, έβαζα όσο πιο δυνατά μπορούσα τη μουσική, έπαιρνα μια από τις σακούλες σκουπιδιών που αποθήκευα κάτω από το κρεβάτι μου και έκανα εμετό στον σκουπιδοτενεκέ μου. Την ώρα που κοιμόντουσαν, πετούσα τη γεμάτη εμετό σακούλα έξω στα σκουπίδια.

Καθώς έτρωγα πενταπλάσιες θερμίδες απ’ το κανονικό, το να κάνω εμετό δεν ήταν αρκετό. Για να σιγουρευτώ λοιπόν ότι έκαιγα όλες τις θερμίδες, έκανα 16 χιλιόμετρα ποδήλατο μέχρι που ήμουν πια έτοιμη να λιποθυμήσω.

Σήμερα είμαι το νεότερο άτομο στις ομάδες των ΑΥ που παρακολουθώ. Συχνά ξεχνάω την ηλικία μου σε αυτά τα δωμάτια επειδή, σε αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους, οι άνθρωποι στους ΑΥ με καταλαβαίνουν και με αποδέχονται. Δεν νιώθω πια την ανάγκη να διασκεδάζω και να γεμίζω το σώμα μου με πρόχειρο σκουπιδοφαγητό όπως άλλοι. Είναι δύσκολο να το εξηγήσω, αλλά πολλά είδη φαγητού επιλέγω να μην τα τρώω. Είμαι σίγουρη ότι θα έχουν υπέροχη γεύση, αλλά μετά ποτέ δεν νιώθω καλά που τα έφαγα και παράλογες σκέψεις γεμίζουν το κεφάλι μου ξανά.

Δεν θα βρισκόμουν εκεί που είμαι σήμερα χωρίς τους ΑΥ, τα μέλη των ΑΥ και την Ανώτερή μου Δύναμη. Η καλύτερη συμβουλή που έχω, είναι να συνεχίζω να έρχομαι και να το κάνω μία μέρα τη φορά. Όσο κλισέ κι αν ακούγονται αυτές οι φράσεις, είναι αλήθεια. Μία μέρα τη φορά η Ανώτερή μου Δύναμη με φροντίζει, αρκεί να της το επιτρέπω.

Αναδημοσιευμένο από το Σωσίβιο