Τι σχέση έχω εγώ με αυτούς τους ανθρώπους; Έχουν όλοι τα διπλάσια χρόνια μου! - Kaitlin

 

Αποδοχή σε Οποιαδήποτε Ηλικία

Είμαι 19 χρονών και πλησιάζω τον ένα χρόνο σε αποχή. Ήρθα στους ΑΥ στα 15, όταν ανακάλυψα για πρώτη φορά πώς να ξεφορτώνομαι το φαγητό που έφαγα, κάνοντας εμετό.

Ήρθα μόνο επειδή οι γονείς μου ήταν παλιά μέλη. Μεγάλωσα με το πρόγραμμα των ΑΥ. Δυστυχώς δεν ήμουν έτοιμη για το μήνυμα. Δεν ήθελα να γίνω καλύτερη αλλά ήμουν ο άνθρωπος που θέλει να ευχαριστεί τους άλλους (ένα από τα πολλά ελαττώματα του χαρακτήρα μου).

Το χαμηλότερο βάρος μου ήταν 47 κιλά. Για τον σωματότυπό μου, φαινόταν σαν να ήμουν 38 κιλά. Πίστευα ότι ήμουν ένα τέρας.

Έβγαινα με ένα αγόρι που ήταν πάνω από 91 κιλά και ένιωθα ότι ήμουν το ίδιο, αν όχι περισσότερο μεγαλόσωμη από αυτόν. Όπως κάθε μέλος των ΑΥ, ήμουν τρελή για το φαγητό. Κατοικούσε στις σκέψεις μου και ήμουν ανίκανη να είμαι ένας πραγματικός άνθρωπος. Οι γονείς μου με πήγαν σε έναν ψυχίατρο, που μου είπε ότι ήμουν διπολική. Μπορεί να φαινόμουν διπολική αλλά μόνο επειδή δεν αντιμετώπιζα ποτέ αυτά που ένιωθα. Εκτός από το ότι ήμουν βουλιμική, ήμουν ανορεκτική, βουλιμική με την άσκηση και ψυχαναγκαστική υπερφάγος. Τι τυχερή! Είχα όλο το πακέτο! Αργότερα συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν ένα δώρο.

Οι γονείς μου ήξεραν ότι είμαι βουλιμική, αλλά έκανα ό,τι μπορούσα, για να είμαι σίγουρη ότι δεν με άκουγαν ποτέ. Εάν ήταν κοντά στο μπάνιο, πήγαινα στο δωμάτιό μου, έβαζα όσο πιο δυνατά μπορούσα τη μουσική, έπαιρνα μια από τις σακούλες σκουπιδιών που αποθήκευα κάτω από το κρεβάτι μου και έκανα εμετό στον σκουπιδοτενεκέ μου. Την ώρα που κοιμόντουσαν, πετούσα τη γεμάτη εμετό σακούλα έξω στα σκουπίδια.

Καθώς έτρωγα πενταπλάσιες θερμίδες απ’ το κανονικό, το να κάνω εμετό δεν ήταν αρκετό. Για να σιγουρευτώ λοιπόν ότι έκαιγα όλες τις θερμίδες, έκανα 16 χιλιόμετρα ποδήλατο μέχρι που ήμουν πια έτοιμη να λιποθυμήσω.

Σήμερα είμαι το νεότερο άτομο στις ομάδες των ΑΥ που παρακολουθώ. Συχνά ξεχνάω την ηλικία μου σε αυτά τα δωμάτια επειδή, σε αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους, οι άνθρωποι στους ΑΥ με καταλαβαίνουν και με αποδέχονται. Δεν νιώθω πια την ανάγκη να διασκεδάζω και να γεμίζω το σώμα μου με πρόχειρο σκουπιδοφαγητό όπως άλλοι. Είναι δύσκολο να το εξηγήσω, αλλά πολλά είδη φαγητού επιλέγω να μην τα τρώω. Είμαι σίγουρη ότι θα έχουν υπέροχη γεύση, αλλά μετά ποτέ δεν νιώθω καλά που τα έφαγα και παράλογες σκέψεις γεμίζουν το κεφάλι μου ξανά.

Δεν θα βρισκόμουν εκεί που είμαι σήμερα χωρίς τους ΑΥ, τα μέλη των ΑΥ και την Ανώτερή μου Δύναμη. Η καλύτερη συμβουλή που έχω, είναι να συνεχίζω να έρχομαι και να το κάνω μία μέρα τη φορά. Όσο κλισέ κι αν ακούγονται αυτές οι φράσεις, είναι αλήθεια. Μία μέρα τη φορά η Ανώτερή μου Δύναμη με φροντίζει, αρκεί να της το επιτρέπω.

Αναδημοσιευμένο από το Σωσίβιο