Menu
Έχεις πρόβλημα με το βάρος, την εικόνα του σώματός σου
ή με το ψυχαναγκαστικό φαγητό;
Αισθάνεσαι ότι ο δρόμος είναι μακρύς και αδιάβατος;
Νομίζεις ότι κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει;
Το πρόγραμμα των Ανώνυμων Υπερφάγων
μπορεί να σου δώσει τη λύση!
Previous
Next

Ευχαριστώ ΑΥ!

Γνώρισα πρόσφατα τους Ανώνυμους Υπερφάγους, σε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα ενηλίκων για υγιή διατροφή και υγιές βάρος, σε μία δημοτική βιβλιοθήκη και ένιωσα αμέσως εμπιστοσύνη. Σε ενάμιση μήνα έχασα 5 κιλά χωρίς δίαιτα και για πρώτη φορά αισθάνομαι ότι αλλάζει η ζωή μου τόσο πολύ στο ψυχολογικό κομμάτι. Ευχαριστώ ΑΥ!

Πρώτη φορά το σάκχαρό μου σε φυσιολογικά επίπεδα

Είμαι διαβητική και έριχνα στον εαυτό μου τη ζάχαρη, όπως το πετρέλαιο στη φωτιά. Στους Ανώνυμους Υπερφάγους, απέχω δυόμιση μήνες από τη ζάχαρη, με ευκολία. Έχασα 8 κιλά. Πρώτη φορά κατέβασα το σάκχαρό μου σε φυσιολογικά επίπεδα και ο ενδοκρινολόγος μου μού είπε ότι θα κόψουμε τα φάρμακα! Συνεχίζω το πρόγραμμα στους Ανώνυμους Υπερφάγους με απεριόριστη εμπιστοσύνη κι ευγνωμοσύνη για την αλλαγή στη ζωή μου.

Παίρνω απίστευτη δύναμη για να μένω σε υγιές βάρος

Στο παρελθόν, με πολύ κόπο, είχα χάσει αρκετές φορές βάρος αλλά ποτέ δεν το κράτησα για μεγάλο διάστημα. Στους Ανώνυμους Υπερφάγους, χωρίς να το καταλάβω, έχασα 10 κιλά σε τρεις μήνες. Νιώθω καλά, τρέφομαι σωστά και παίρνω απίστευτη δύναμη για να παραμένω σε υγιές βάρος.

Ευτυχώς ο γιατρός μου επέμενε

Όταν ο γιατρός μου, πριν 13 χρόνια, επέμενε να πάω στους Ανώνυμους Υπερφάγους ούτε που φανταζόμουν ότι υπάρχει ζωή χωρίς ψυχαναγκαστικό φαγητό. Στην πρώτη συνάντηση ΑΥ που πήγα, έκανα μεταβολή κι έφυγα γιατί άκουσα για Ανώτερη Δύναμη και τρόμαξα. Ευτυχώς ο γιατρός μου επέμενε και ξαναγύρισα. Μείωσα το βάρος μου κατά 18 κιλά. Δεν έχω πια λιπώδη διήθηση. Απελευθερώθηκα από την εμμονή για φαγητό στα συναισθηματικά μου πάνω-κάτω και απολαμβάνω μία νέα ζωή, πέρα κι από τα πιο τρελά μου όνειρα.

Τρία χρόνια χωρίς εμετούς

Από τα δεκάξι μου, επί 20 χρόνια, έτρωγα και προκαλούσα εμετούς, πολλές φορές καθημερινά, χωρίς να το ξέρει κανείς.
Στους Ανώνυμους Υπερφάγους σταμάτησα τους εμετούς εδώ και τρία χρόνια. Και παρόλο που τρώω, έχασα και κάποιο βάρος και πλησιάζω στο υγιές μου!

Άρχισα να ζω και να απολαμβάνω τη ζωή μου

Τσιμπολογούσα ασταμάτητα. Ζούσα μόνο για να τρώω.
Οι μέρες κυλούσαν μέσα στη θλίψη και στο φαγητό. Ζούσα χωρίς ελπίδα. Φοβόμουνα ότι θα πέθαινα από το πoλύ φαγητό.
Χάρη στους Α.Υ. άρχισα να ζω και να απολαμβάνω τη ζωή μου κάθε μέρα και καλύτερα. Οι μαύρες μέρες γίνανε λιγότερες.

Ψυχαναγκαστική υπερφάγος, βουλιμική και ανορεξική

Έχω περάσει από όλες τις διαταραχές.
Έχω βιώσει απίστευτες καταστάσεις από το να τρώω τόσο πολύ ώστε να πονάω και να κλαίω, να μένω στο σπίτι μου 3 χρόνια κλεισμένη μέσα ουσιαστικά, να αρνούμαι να φάω έχοντας φτάσει 35 κιλά, γιατί αισθανόμουνα τέρας και έτρεμα μη φτάσω πάλι τα 150 κιλά και να ξερνάω 60 φορές τη μέρα μέχρι και το σάλιο μου για να αποκτήσω το τέλειο σώμα. Άλλωστε τότε θα ήμουν και ευτυχισμένη και χαρούμενη αφού αυτό ήθελα πάντα.
Μέσα από τις ομάδες των Α.Υ. έχω φτάσει σήμερα να είμαι χαρούμενη χωρίς να με ενδιαφέρει το πόσα κιλά είμαι και πώς δείχνω.
Είμαι πια σε υγιές βάρος. Αλλά αυτό που μου έδωσαν κυρίως οι Ανώνυμοι Υπερφάγοι είναι η αποδοχή του εαυτού μου και μέσα από αυτό πήρα τη ζωή στα χέρια μου και όλα αυτά που ήταν κάποτε απλά όνειρα, σήμερα γίνονται πραγματικότητα.
Η λέξη ευγνώμων είναι λίγη για αυτό που αισθάνομαι ότι μου έχει δοθεί εδώ.
Ευχαριστώ.

Όποιος σκορπίζει Αδελφοσύνη θερίζει Πληρότητα

Είμαι 65 χρονών και η ζωή μου χωρίστηκε σε 2 χρονικές περιόδους. Η πρώτη πριν γνωρίσω τους ΑΥ και η δεύτερη αφότου γνώρισα αυτή τη χαριτωμένη ομάδα. Μέχρι τα 63 μου χρόνια προσπάθησα πάρα πολλές φορές και με πάρα πολλούς τρόπους να χάσω τα παραπανίσια κιλά. Το αποτέλεσμα ήταν να τα χάνω για λίγο και μετά να τα ξαναβάζω, τα ίδια και παραπάνω. Το επιπλέον βάρος δεν είχε ως αποτέλεσμα μόνο δυσκολίες στην καθημερινή μου ζωή αλλά και πολύ σοβαρές αρρώστιες, όπως καρκίνο, ελκώδη κολλίτιδα, κυρσούς, αυπνίες, δυσθυμία, επιθετική συμπεριφορά στους άλλους, ζάχαρο, νεύρα χωρίς λόγο και έλλειψη χαράς στη ζωή μου. Το χειρότερο από ολα ήταν ότι ένιωθα εξαρτημένη και υποδουλωμένη στα γλυκά και τη ζάχαρη. Το θέμα είναι πως δε γνωρίζουμε ότι το ανεξέλεγκτο και υπερβολικό φαγητό, που σκοτώνει αργά και σταθερά, σκοτώνει γιατί το συγχέουμε με το κανονικό φαγητό που θρέφει και μας χαρίζει ζωή.
Η δεύτερη χρονική περίοδος άρχισε πριν 2 χρόνια όπου γνώρισα τυχαία τους ΑΥ. Πήγα αμέσως στην ομάδα και με δέχθηκαν φιλικά, ανθρώπινα, με πολλή κατανόηση παρ’ όλο που δεν με γνώριζαν από πριν. Αυτή ήταν η στιγμή που άρχισε να αλλάζει η ζωή μου. Μέσα σε δύο χρόνια έχασα 25 κιλά χωρίς να κάνω δίαιτες. Από τα μοιράσματα των άλλων μελών που μιλούσαν για τον εαυτό τους και πώς τα κατάφεραν να χάσουν τα κιλά τους, βοηθήθηκα κι εγώ. Χωρίς λοιπόν να με πιέσει κάποιος για να κάνω κάποια δίαιτα, αποφάσισα να διορθώσω ένα ένα τα λάθη μου σχετικά με τη διατροφή μου, με τη βοήθεια των ΑΥ και είμαι κάθε μέρα ευγνώμων γι΄αυτό. Δεν έχασα μόνο τα κιλά αλλά βρήκα και την ελευθερία μου γιατί δεν είμαι πια δούλη του φαγητού. Δεν το σκέπτομαι πλέον κάθε στιγμή. Αντ’ αυτού σκέπτομαι πώς θα αξιοποιήσω το χρόνο μου δημιουργικά και πώς θα βρω άλλους τρόπους που μου δίνουν χαρά και ευχαρίστηση. Διορθώνοντας τη σχέση μου με το φαγητό, χωρίς να το καταλάβω, διόρθωσα τη σχέση μου με τους ανθρώπους. Έγινα πιο ήρεμη, αντιμετωπίζω τους άλλους με κατανόηση και συγχωρητικότητα και έτσι ζω πολύ καλύτερα και πιο ευχάριστα και για εμένα και για τους συνανθρώπους μου.
Γελάω και χαίρομαι τη ζωή για κάθε στιγμή και κάθε μέρα και τη θεωρώ πραγματικά θείο Δώρο.

Όλα αυτά άλλαξαν με το πρόγραμμα

Το 2010 κουβαλούσα έναν άλλο άνθρωπο πάνω μου και τότε είπα πως δεν αλλάξω θα πεθάνω. Όταν βρήκα το πρόγραμμα και έμαθα ότι ήταν πνευματικό στην αρχή ήμουν αρνητική γιατί είμαι αναγνωστικίστρια. Οι άνθρωποι από το πρόγραμμα μου είπαν «έλα, να δεις» και μετά από προβληματισμό τελικά πήγα. Από μικρή είχα αδυναμία να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου και δεν γνώριζα να βάζω όρια, μπορούσα να φάω όλο το φαγητό από το ταψί ή την κατσαρόλα. Έτρωγα τα πάντα και έπινα. Κρύωνα και έτρωγα αντί να βάλω ένα ρούχο πάνω μου, δίψαγα και αντί να πιω νερό, έτρωγα. Έμαθα στο σπίτι μου όπου μεγάλωσα, η αγάπη να εκδηλώνεται μέσα από το φαγητό. Η μητέρα μου αντί να με πάρει αγκαλιά, μου έφτιαχνε φαγητά. Πάντα έδειχνα ως υπαίτιους τους άλλους. Σκεφτόμουν πως αν αλλάξει ο άνδρας μου και ο γιος μου, θα αλλάξω και εγώ. Όλα αυτά άλλαξαν με το πρόγραμμα. Τα 12 βήματα ήταν ένα μονοπάτι για να γνωρίσω τον εαυτό μου.

Το πρόγραμμα με βοήθησε όχι μόνο με το φαγητό, αλλά και με το αλκοόλ με το οποίο είχα επίσης πρόβλημα. Σήμερα είμαι τόσο ευγνώμων διότι έμαθα τα ελαττώματα μου και πώς να τα αντιμετωπίσω και χαίρομαι που είμαι υγιής και είμαι χαρούμενη, ελεύθερη και ευτυχισμένη από τη ζωή μου, μέσα από αυτά που έμαθα από τους Α.Υ. και την υποστήριξη που έλαβα.

Κάθε μέρα κατανάλωνα έξι κουταλάκια καθαρτικού. Εκεί κατάλαβα ότι θέλω να ζω

Είμαι ψυχαναγκαστική με το φαγητό και βουλιμική Από μικρή είχα προβληματική σχέση με το φαγητό. Η μητέρα μου έκρυβε τα γλυκά στο σπίτι για να μην τα φάω. Εγώ όμως, τα έβρισκα και έτρωγα όλο το βάζω. Δεν μπορούσα να σταματήσω. Όσο μεγάλωνα έτρωγα ψυχαναγκαστικά και μετά προσπαθούσα να χάσω κιλά. Επί 20 χρόνια, ανεξάρτητα από ό,τι έτρωγα που μπορεί να ήταν και ένα μαρούλι γιατί έκανα και εξαντλητικές δίαιτες, κάθε μέρα κατανάλωνα έξι κουταλάκια καθαρτικού, όταν η συνιστώμενη ημερήσια δόση ήταν μισό κουταλάκι. Όλη έγνοια μου αυτά τα χρόνια, ήταν τι θα φάω και πως θα το χάσω, 24 ώρες το 24ωρο αυτή ήταν η σκέψη μου. Απορώ το πώς σπούδασα και δούλεψα. Όλες οι αναμνήσεις μου στη ζωή μου είχαν να κάνουν με το βάρος μου.

Όταν τα πράγματα πήγαιναν καλά, έχανα 20 κιλά, όταν πήγαιναν άσχημα, έπαιρνα 20 με 30 κιλά. Το πρόγραμμα ήταν σωτήριο για εμένα, αλλιώς το φαρμακείο θα ήταν το δεύτερο σπίτι μου και τα αντικαταθλιπτικά οι καραμέλες μου. Η επαφή μου με τους Ανώνυμους Υπερφάγους, ήρθε μέσω ενός άρθρου σε περιοδικό. Το είχα στο συρτάρι μου και επί ένα χρόνο διάβαζα το κείμενο και αναρωτιόμουν, εάν είμαι και εγώ έτσι. Ώσπου έφτασα στον πάτο του βαρελιού, τον Απρίλιο του 2006 και πήρα την απόφαση να επισκεφθώ την ομάδα. Εκεί βρήκα πως ανήκω κάπου, διότι ανακάλυψα ότι αυτά που είχα περάσει, τα έχουν βιώσει και άλλοι. Εκεί κατάλαβα ότι θέλω να ζω, έμαθα τα συναισθήματα μου και πώς να τα διαχειρίζομαι και πως δεν χρειάζεται να καταφεύγω στο φαγητό για να λύσω τα προβλήματα μου.

Πλέον είμαι καλύτερη μητέρα, καλύτερη σύντροφος, καλύτερη πολίτης στην κοινωνία.